10 powodów, dla których chciałabym posiadać Wii U

To wyjaśnia wszystko.

[a poza tym pracujemy nad rozszerzoną recenzją nowych Pokemonów]

Pokemon X/Y: starterowa sprawa

Wieczorny mały hejt, ponieważ myślę o tym od kilku dni i muszę się w końcu podzielić ze światem.

Gram już ponad tydzień, ale powoli – cieszę się grą. A gra jest wspaniała, wciągająca tak samo, jak wszystkie pozostałe odsłony. Irytuje mnie tylko jedna sprawa*. Startery. Dlaczego akurat startery, a nie, dajmy na to, Goomy, który został znienawidzony przez całą społeczność fanowską w internecie? To proste. Chodzi mi o design starterów z Kalos, z którymi zdecydowanie nie wszystko jest całkowicie w porządku.

CHESPIN – QUILLADIN – CHESNAUGHT

Chespin to bardzo uroczy, mały koleś, który przywodzi nam na myśl Pikacha i całą wesołą rodzinkę, z tą różnicą, że jest trawiastym starterem. I ma na głowie łupek od kasztana. Czyż to nie słodkie? To fajna odmiana po zimnokrwistych potworkach, które towarzyszyły nam w poprzednich generacjach. Chespin był też pierwszym wyborem Skibiusza i tak zresztą zostało. Niestety, przemiana w Quilladina przewiduje tylko jeden rodzaj reakcji: zabójczy śmiech. Jest to może wiewórka w zielonej zbroi, ale nic nie zmienia faktu, że wygląda jak grube dziecko, które najadło się słodyczy. Nie, serio – jakoś nie mogłam go wziąć na poważnie. Ale rozumiem, że to środkowa forma, stadium przed zamianą w coś wyjątkowego**, więc dałam mu szansę. I tutaj któregoś dnia Skibiusz mówi: „ej, mam ostatnią formę startera, a ty?”. No, to walczymy. I co zobaczyłam? Brodatego chomika w skorupie skradzionej od Blastoise’a. Dobrze. Rozumiem. To bardzo męskie, zważywszy, że Chesnaught ma typ trawiasto-walczący. I dobrego moveseta. Zdecydowanie ma czym się bić i może być groźny. Wytłumaczcie mi tylko jedno: dlaczego jego forma nie zmienia się w zależności od płci? Jakoś Pyroar jest świetnie oddanym lwem. No, ale tak – lwem. Chesnaught to bliżej niezydentifikowane coś. Szkoda.

FENNEKIN – BRAIXEN – DELPHOX

Fennekin, faworyt Internetu, nie powala może na kolana, ale uczy się fajnych ognistych i psychicznych ataków, a na dodatek zmienia się w ładną czarodziejkę z kijem wetkniętym w ogonek. To naprawdę ma swój urok. Fennekin jest też najładniejszym ognistym starterem od czasów Torchica, przynajmniej moim skromym zdaniem, bo nie przepadam bardzo za płomienistymi małpami i bekonami. Dalej Braixen i Delphox: piękny design, po prostu piękny. Ale pytanie mam to samo i drapię się po głowie, jak w przypadku linii ewolucyjnej Chespina: DLACZEGO zabrakło różnic w formach? Delphox może być wiedźmą, może też być czarodziejem, ale Braixen? W tej spódniczce? To chyba nie był najlepszy pomysł. Zrobiło się prawie tak niezręcznie, jak z Chesnaughtem.

Aha, no i rodzina Fennekina ma przefantastyczne hidden ability, dzięki któremu przy każdym fizycznym ataku ma szansę ukraść przeciwnikowi jego przedmiocik.

FROAKIE – FROGADIER – GRENINJA

Mój mały starterek! A obiektywnie mówiąc: Froakie jest dość wyważony, jego rodzina może się pochwalić przyzwoitym movesetem, choć Water Shuriken z pewnością fajniej wygląda, niż jest efektowny. Jeśli chodzi o design, Froakie to godny przedstawiciel wodnych starterów. Prosty, ładny, ciekawy, no i prezentuje kolejne sympatyczne zwierzątko. Frogadier został zaprojektowany równie zgrabnie, ot większa, poważniejsza żabka, przywodzi nam na myśl ninję, ma równie ciekawą nazwę***. I nie miejcie mi za złe: uważam, że w przypadku Greninjy to zaszło za daleko. Gdzieś tam po drodze zaginęła ta miękkość chmurki Froakiego, a zastąpił ją jęzorowaty szal Greninjy. Ostatnia forma stała się również dosyć ostra, przywodząc na myśl, oczywiście, shurikeny czy origami, ale nie wyczuwa się wrogości tego pokemona w pełni. Może to dlatego, że po przemianie Frogadier staje się wodno-mroczny. Tylko może nie jest bardzo mroczny, ale groteskowy.

Ale zawsze mogło być gorzej i mógł być Klefki.

EDIT: po przeczytaniu może się wydawać inaczej, ale ja naprawdę kocham Goomiego.

---

*OK, dwie, jeśli liczyć Lumiose City

**przestałam oglądać spoilery we wrześniu, także większość nowych poksów widziałam dopiero na żywo w grze

***choć to przyznaję wszystkim nowym starterkom, nazwy mają prześwietne
****rysuneczki zajumane z amerykańskiej strony Pokemon

Streetpassynalia 2013 i trochę o nowych Pokemonach

Planowaliśmy iść, zgarnąć streetpassy i się wycofać, żeby spokojnie pograć w poksy – a impreza okazała się wyjątkowo przyjemna. Byliśmy, zgarnęliśmy i również pograliśmy.

Czego chcieć więcej?

Każde z nas nastukało koło 25 ludzików: rekordu nie pobiliśmy, fakt, ale szybko wszyscy się przesiedli na nowe Pokemony (jak w zasadzie można się było spodziewać). Jedno piwko później zielona lampka w grze nie gasła, a lista przechodniów co chwilę poszerzała się o nową twarzyczkę. I to było najlepsze! Świeżynki świeżynkami, ale wyzwania i zaproszenia nadlatywały zewsząd.

Gamerzy w akcji (pozdrawiam Naruciaka, Skibiusza i kolegę Skibiusza)

Sam Level Up, do którego wybraliśmy się pierwszy raz (i któremu właśnie robię reklamę), to zacna miejscówka, gdzie do piwa albo drinka (te nazwy!) można odpalić sobie GH, Tekkeny, Mortala. No i oczywiście cudeńka, które wypatrzyliśmy: Contra na Pegasusie, tak, Super Mario 64 i stary Sonic. Miejsce bardzo-bardzo klimatyczne.

Panu spędzającemu miłe chwile z Pegasusem nie przeszkadzamy

I na deser Deadly Serious (kolejna reklama, nie ma problemu) postanowiło pobić angielski rekord wieży z 3dsów. Było ostro. Było ciekawie.

Budujemy...

...voilà!

Przy okazji podziękowania:

• dla człowieka roznoszącego Pokerusa
• dla różnych ludzików breedujących startery
• dla pani od ciasteczek, bo były smaczne

A na definitywne zakończenie trochę wrażeń z pierwszego weekendu spędzonego nad Pokemonami X/Y. Żeby było słodko, dorzucam jakże wysokiej jakości zdjęcia z pierwszej ręki zrobione ajfonem.

Evilpika

 Gra jest PIĘKNA. Nie, nie widać tego na zdjęciach, niestety. Oprawa graficzna jest wspaniała, zarówno z 3D, jak i bez, granie to czysta przyjemność. Animacje pokemonów są zachwycające, wszystkie po prostu zyskały nowe życie. Wrażenie robią również lokacje, miejsca w grze wyraźnie wzorowane na francuskiej architekturze i zabytkach. A co do spoilerów: o dziwo, mamy tu na razie mało nowych stworków, za to w każdej trawce można znaleźć przypadkowego poka z dowolnej generacji. Pikachu, Zigzagoon, Staravia, Snubbull (fairy), Mienfoo, co tylko chcecie. Eeevee! Drugi raz w historii, Eeevee pojawia się w trawce, i to już po drugiej odznace, na dodatek zdarza się to często. Jest to swego rodzaju ewenement.

Mam fajnego pokemona, super tapetę, jestem szczęśliwa

Ciekawym dodatkiem jest Super Training, który pozwala w dowolnej chwili poza walką EV-trenować; natomiast Amie to czysta słodycz i jeszcze umacnia nasze więzi ze zwierzątkami.

Piękna Rajstopa

A teraz najlepsze: można modyfikować wygląd bohatera. To może drobiazg, ale naprawdę czekałam na taki bajer od ZAWSZE. Fryzura, kolor włosów, strój – nawet skarpetki. I teraz każdy gracz rzeczywiście jest wyjątkowy.

Tymczasem wracam do grania!

StreetPassynalia

W najbliższą sobotę o 16:00 do warszawskiego Level Up wpadamy ze Skibiuszem na

i będzie fajnie.

(także tutaj)

Co nowego? Nintendowinki 3DS

Najnowsze trailery z Nintendo Direct.

Na początek świetnie zapowiadający się "Bravely Default", nowy Square-Enix o dziwnej nazwie. Bardzo zahajpowany w Japonii rpg utrzymany trochę w konwencji Finali. Premiera 6 grudnia.

Skibiuszowi dedykuję nowego Phoeniksa Wrighta. Premiera 24 października.

I nareszcie Kirby na 3DSa! Najlepiej! Premiera raczej w przyszłym roku.

Brak zwiastunów na WiiU spowodowany tym, że żadne z nas nie posiada tej konsoli (i jest mi z tego powodu przykro, ale co zrobić).

Mandus, ktoś podłożył ci świnię cz.1

[tekst zawiera kilka pomniejszych spoilerów dotyczących fabuły gry, na które i tak pewnie już zdążyliście się wcześniej natknąć]

Ludzie to nic więcej, niż świnie. A świat jest maszyną przeznaczoną do ich zabijania.

„Amnesia”, temat rzeka. Każdy, kto grał, zdanie ma, a jeśli nie grał – też zwykle się wypowie. Gra wywołująca przerażenie, krzyk, płacz. Niezliczone ragequity, zniszczone klawiatury i komputery. Nic dziwnego, że „A Machine For Pigs” był przez fanów tak oczekiwany. Niecałe dwanaście godzin po premierze sieć poczęły zalewać różnorakie recenzje, let’s playe i opinie. I tu niespodzianka: „The Dark Descent” wciąż uważany jest za lepsze dziecko, a maluszek stworzony głównie przez The Chinese Room niektórzy nazywają karykaturą prawdziwej Amnezji. Cóż, moją pierwszą reakcją po przejrzeniu kilku wywodów, ze szczególną uwagą zwróconą na unikanie spoilerów, było wielkie zaskoczenie. Grę ukończyłam dopiero niedawno, gdyż ciągle znajdywałam jakiś dobry powód, aby ją przeczekać, przemyśleć. To nie jest byle gra. To ciężka, brudna historia.

Od czego zacząć? Skąd ta wszechobecna krytyka? Czy może zbiegająca się w czasie z Amnezją premiera „Outlast” się do czegoś przyczyniła? A może prawdziwą przeszkodą jest to, że nowa odsłona bardzo, bardzo, bardzo różni się od poprzedniej?

U schyłku roku 1899 Oswald Mandus budzi się w swoim wielkim domu, cichym i pustym. Głęboko pod ziemią pracuje jego Maszyna – Mandus jest przedsiębiorcą, bogatym właścicielem przetwórni mięsa, ale teraz tego nie pamięta. Ocknąwszy się po wyczerpującej chorobie, wciąż majacząc, zaczyna szukać swoich dzieci. Tych ani widu, ani słychu, a Mandus wie, że chłopcy go potrzebują. Niestrudzony, schodzi coraz niżej, przez rezydencję, przez fabrykę, do Maszyny, gdzie najprawdopodobniej czekają jego zagubione dzieci...

Tajemnicza historia pochłania nas od pierwszej chwili. Mandus cierpi na zapomnienie, podobnie jak Daniel, choć wiemy tylko tyle, że w jego przypadku to gorączka przyczyniła się do utraty wspomień. Gdy wędrujemy przez (trochę tylko bardziej otwarty) świat gry, zbieramy listy i notatki, a także czytamy myśli Mandusa, które na bieżąco pojawiają się na kartach dziennika należącego do bohatera. Szybko dowiadujemy się, iż Lily, ukochana żona protagonisty, zginęła w czasie porodu, a na świat przyszli bliźniacy, Edwin i Enoch, którzy stali się oczkiem w głowie Mandusa. Ten jednak nigdy nie przestał rozpaczać po utracie żony, więc rzucił się w wir pracy, jednocześnie zaniedbując synów. Oswalda ogarnia panika, kiedy nie może odnaleźć dzieci w domu, a wszystkie ślady prowadzą w dół, czyli do serca Maszyny – właśnie, Maszyny. Czym jest tytułowa Maszyna? Dlaczego fabryka działa, choć nikt nie wydaje się w niej pracować? Co napędza trybiki?

Początek gry to dość konfundująca przeprawa. Choć prowadzą nas wizje Enocha i Edwina, wiemy, że zamknięte pokoje i puste korytarze nie wróżą nic dobrego. Czytamy listy, odsłuchujemy nagrania na gramofonach, te jednak nie wyjaśniają wiele, więc brodzimy dalej jak w ciemności. Wkrótce Mandus odbiera telefon od człowieka, który wyjaśnia, że dzieci uwięzione są w dolnej, zalanej, części Maszyny. Obcy prosi też o pomoc, obiecując w zamian przewodnictwo po wielkiej konstrukcji. Wszystko w najlepszym porządku; wszystko byłoby w porządku, gdyby wokół domu nie krążyło coś, co warczy i kwiczy, i gdyby upiorna świńska maska nie podążała za nami po pokojach.

Ogromną zaletą „A Machine For Pigs” jest klaustrofobiczna atmosfera, przypominająca przeprawę przez Brennenburg. Doskonale działające światła i dźwięki sprawiają, że zatrzymujemy się przed każdym zakrętem, wyglądamy, czy nie grozi nam niebezpieczeństwo, i dopiero ruszamy dalej. Choć w samym domu właściwie nic nie czyha na nasze życie, nie sposób pozbyć się wrażenia, że Mandus wciąż cierpi z powodu halucynacji, więc poczucie bezpieczeństwa może być bardzo złudne. Motyw widmowych dzieci-przewodników nie jest może specjalnie przekonywujący, jednak przyprawia o solidnego stracha, kiedy kątem oka nagle dostrzegamy dwie małe postaci, radośnie wołające do nas odległymi głosami i znikające niemal tak gwałtownie, jak się pojawiły.

The Chinese Room wykonało naprawdę solidną robotę, jeśli chodzi o grafikę nowej Amnezji. Projekt poziomów, zarówno domu, jak i Maszyny, jest po prostu zachwycający. Niesamowicie oddany klimat XIX wieku, iście steampunkowe konstrukcje i mechanizmy – wszystko sprawia, że naprawdę czujemy się, jakbyśmy byli z Mandusem w Londynie tamtych lat. Wrażenie robi też Kościół św. Dunstana, choć wystrój wewnątrz jest conajmniej wykręcony, a także ulice miasta okraszone pokątnymi szyldami. Na pochwałę zasługuje również design potworów. Świnioludzi. Tak, nie kryjmy się z tym, nasi przeciwnicy to mutanty ludzi i świń. Każdy jeden taki Świnioczłowiek jest przerażającym, niedoskonale złożonym dziełem jakiegoś ewidentnie chorego umysłu. Świnioludzie chodzą, biegają, jedzą, bawią się, odpoczywają. Niemal jak normalni ludzie. Równie chętnie gonią za Mandusem i zadają mu ból.

Innowacją jest wyeliminowanie z gry tak zwanego alarmu, czyli muzyki towarzyszącej graczom podczas pościgu i poszukiwania. Dawniej pojawienie się na mapie potwora sygnalizował pojedynczy wydany przez niego dźwięk, a po natknięciu lub zbliżeniu się doń – gorączkowa, budząca grozę ścieżka dźwiękowa. To rozwiązanie porzucono na rzecz nowego, gdzie jedynym ostrzeżeniem jest kilkukrotne mrugnięcie latarni Mandusa i wszystkich lamp dookoła świniaka, co w praktyce oznacza, że jeśli ktoś przechodzi grę całkiem po ciemku to ma w gruncie rzeczy prześwinione.

Sama oprawa dźwiękowa to majstersztyk. Choć rzadko spotykamy się z muzyką, dźwięki otoczenia są wystarczająco sugestywne, by przestraszyć, nawet w przypadkach, kiedy nic teoretycznie się nie dzieje. Maszyna pracuje głośno, utrudniając możliwość lokalizowania potworów po ich ruchach czy wydawanych odgłosach, a Mandus dyszy ciężko ze strachu. W domu rozbrzemiewają kroki, choć rzekomo jesteśmy w nim sami. W piwnicy kościoła ktoś błaga nas o pomoc, po czym jego głos nagle się urywa. Odbijające się echem od ścian śpiewy dzieci mogą wcale nie pochodzić od dzieci...

Zalety zaletami, niestety gra kuleje od strony technicznej. Usunięto wskaźnik szaleństwa, który warunkował zachowanie Daniela w „Mrocznym Obłędzie”. Mandusa strach nie paraliżuje w żaden sposób, a na domiar wszystkiego może dowolnie patrzeć na potwory*. Bohater ma również wyjątkowo dużo zdrowia, więc upadek czy kilka ciosów (!) Świnioludzi nie robią na nim specjalnego wrażenia. Bardzo odbiera to grze wiarygodności: atakuje nas świnia, więc rzucamy się w przepaść, wstajemy i idziemy dalej. Nie istnieje także inwentarz, a wszystkie przedmioty należy przenosić ręcznie. Zero kombinowania, składania elementów w większą całość. Zagadki w grze często są zwyczajnie irytujące, chodzimy w koło, zastanawiając się, jakiż to mały fragment musieliśmy pominąć.

Głównym problemem gry wydaje się być, o dziwo, fabuła. Przyznać trzeba, że z początku straszna, „A Machine For Pigs” wkrótce staje się bardziej dusząca i odrażająca. Ilość jumpscare’ów maleje z poziomu na poziom, stawiając raczej na ukazywanie Mandusowi obrazów napawających zgrozą. Nieźle, ale w tym celu można równie dobrze poczytać sobie Lovecrafta. Jednorazowe przejście gry nie wyjaśnia nic, o ile nie gracz nie odczyta wszystkich aluzji i ukrytych znaków**. Nie powiem, ale końcówka gry jest tak usilnie przedłużana, że się odechciewa. Całą „Maszynę” można ukończyć w 3-5 godzin, czyli nawet mniej, niż „Mroczny Obłęd” (około 6-10 godzin). Jeśli w ogóle się nie boisz i masz szczęście, to może nawet w dwie godziny.

Fabuła jest dobra, owszem, ale pozostawia pewien niesmak. Po pierwsze, mamy tylko jedno zakończenie, co w porównianiu z oryginalnymi czterema wydaje się trochę rozczarowywujące. Po drugie, jak wspominałam, gra stawia na wartość obrzydzająco-szokową, nie strachową, więc niespecjalnie mam teraz chęć zagrać w nią ponownie. Wciąż rozmyślam o Mandusie i jego dzieciach, mamy też ze Skibiuszem pewne teorie***. Zdecydowanie jestem zadowolona, że zainwestowałam w „Maszynę”, chociaż nadal nie wiem, jak się do niej ustosunkować. To mały diament, ale nieoszlifowany, nieidealny. Czego zabrakło?

komu odradzam: łatwo przerażonym, wrażliwym, ortodoksyjnym wyznawcom Daniela

komu polecam: otwartym na nowości, fanom horrorów, starszym odbiorcom

Gra do zakupienia na Steamie za około 15 euro.

---

*o ile one nie patrzą na niego, bo wtedy jest bardzo źle

**niezbyt ułatwione zadanie dzięki fatalnemu wyborowi fonta do wszystkich listonotatek, a brak tu świetnego dubbingu z pierwszej części

***wkrótce

Potykajmy się!

Przychodzi taka chwila w życiu człowieka, że chce mu się wrócić do korzeni, sięgnąć do wspomnień z dzieciństwa i wykopać wiekowe gry, zabawki. W ten sposób studenci na nudnych wykładach nołlajfią w Pokemony albo rozpracowują emulator snesa, żeby odpalić starą Zeldę. Ewentualnie odkrywają, że jako dzieci grali w naprawdę dobre gry karciane, w które chętnie pograliby również teraz. Na przykład w „Yu-Gi-Oh!”. Klasyczną, grywalną karciankę.

Przypadek sprawił, że przypomniało mi się o „Yu-Gi-Oh!”, wzięła mnie nostalgia i wyciągnęłam stary segregator z kartami. Momentalnie coś mi w głowie zaświtało, że przecież mam w domu Yugiego na DSa, kupionego wiele lat temu przez mojego brata. I tak zaczęły się trzy miesiące spędzone na walce o dobre karty i rzecz jasna – o tytuł.

Fabuła „Nightmare Troubadour”, bo tak nazywa się ta odsłona (nazwa fajna, ale jakoś nie sądzę, że przyjazna dzieciom) toczy się mniej więcej tak, jak w pierwszych kilku sezonach anime z jednym wyjątkiem – została uzupełniona o dodatkowego bohatera, czyli gracza. Natkniemy się oczywiście na Yûgiego Mutô i jego mroczne alter ego, na Seto Kaibę, Joey’ego Wheelera czy Marika Ishtara. Przyjazne (choć nie wszystkie, jeśli piszę o Mariku, faktycznie) twarze znane z ekranów telewizorów sprawiają, że gra staje się znacznie lepsza i łatwiejsza w odbiorze, gdyż zasad nikt nam tu właściwie nie tłumaczy, no chyba że sami pofatygujemy się do sklepu Solomona. Z drugiej strony znajomość historii jest wręcz niezbędna, ponieważ większość wydarzeń dzieje się stanowczo zbyt szybko, aby laik mógł zorientować się, o co właściwie chodzi w świecie „Yu-Gi-Oh!”. Nie wspominając, że ta fabuła jest liniowa i mało odkrywcza. Wiele rzeczy dzieje się bez żadnego powodu, a własnoręczne odkrycie triggera często graniczy z cudem, odsyłając do poradnika (niewiele jest ich dostępnych, jednak zawsze coś).

Ale! Jak to bywa, nie fabuła tworzy karciankę. Najważniejsza jest sama gra, którą rzeczywiście oddano prawie bezbłędnie, a tych błędów dużo nie znajdziemy, jedynie okazjonalne nieścisłości w tekście na kartach. Zaczynamy z mniej więcej pospolitą, częściowo bazowaną na zestawie Yûgiego, talią. Za każdy pojedynek zdobywamy punkty doświadczenia, a także dodatkowe punkty wymienne na jakże cenne boostery. Wachlarz dostępnych kart jest wyjątkowo pokaźny, jako że wszystkie boostery w grze pokrywają się z około siedemnastoma z prawdziwej karcianki, a to naprawdę dużo. Klasyki pokroju Dark Magiciana i Blue Eyes White Dragona stają się dostępne na wyższych poziomach, a im dalej w grze, tym ciekawsze i bardziej skomplikowane karty pojawiają się w boosterach, zezwalając tym samym na możliwość tworzenia – lub odtwarzania, jeśli ktoś para się prawdziwą karcianką – finezyjnych taktyk gry.

Ogromnym atutem jest niezwykle rozbudowany edytor: zezwala on na stworzenie kilkunastu różnych decków składających się z dowolnej ilości kart. Przez pojedynkiem zawsze możemy talię zmienić, dostosowując ją lepiej do strategii przeciwnika, czy po prostu dorzucić parę nowych kart. Ten system sprawdza się również podczas grania DS-to-DS, bardzo zresztą dobrze funkcjonującego, jako że możemy swobodnie wymieniać się kartami, a nawet receptami na zbudowane przez nas talie. Do wspólnej zabawy są oczywiście potrzebne dwie kopie gry, którą też nie tak łatwo obecnie dostać, aczkolwiek taki konsolowy pojedynek jest poważnym konkurentem dla realnej karcianki (spójrzmy prawdzie w oczy: tcg są drogie).

Rozgrywka w „Nightmare Troubadour” przebiega sprawnie i dość ładnie: animowane potwory spoglądają na nas z kart, z których zostały przywołane. Niektórym, bardziej ikonowym, towarzyszy nawet specjalna animacja przyzywania. Podczas gry w niemal dowolnym momencie możemy się przyjrzeć temu, co znalazło się na polu; czas nas nie goni, wszystko można sprawdzić. Punkty życia liczone są automatycznie w każdym przypadku, tak więc obecność kart przywracających i odbierających je nie wymaga znajomości matematyki (niby dobrze, chociaż...).

Pomimo przewagi zalet, ostatecznie ta gra wpada do szuflady TYLKO DLA FANA. Dla każdego, kto w życiu z „Yu-Gi-Oh!” się nie zetknął, gra będzie skomplikowana, infantylna, nielogiczna. Kiepskie wprowadzenie w świat gry sprawia, że znajomość papierowej karcianki staje się wręcz niezbędna do odpowiedniego odbioru. Frajda może i jest, zwłaszcza że kartridż wygrzebałam po latach, lecz wiadomo, że każda faza kiedyś przeminie...

komu odradzam: młodszym graczom, ludziom, którzy nigdy nie zetknęli się z karciankami i samą serią

komu polecam: entuzjastom anime i/lub karcianki „Yu-Gi-Oh!”, raczej starszym odbiorcom

Mała Zajaweczka Maszyny Do Zabijania Świń

¾ nowej Amnezji za mną, wrażenia trochę mieszane, a piszę tradycyjnie z poślizgiem (bo wyjazd wakacyjny). „Amnesia: A Machine For Pigs” grana, wiadomo, po ciemku i na dużym telewizorze; grafika zachwyca, klimat mroczny i duszący, ale ten Mandus to tak nie do końca Daniel.

Czy ma to, co powinna mieć Amnezja? Tajemniczny bohater – jest. Odrażające potwory – są. Poszukiwanie źródła zła – jest. Skomplikowane zagadki – nie całkiem, ale niechaj będzie. Zapomnienie – no właśnie… Czy problemem Mandusa jest zapomnienie?

Rok 1899. Nasz nieszczęsny główny bohater wyjechał w podróż do Meksyku, gdzie zmogła go ciężka choroba. Po powrocie do domu, nieprzespanych nocach i halucynacjach, Mandus budzi się w swym domu, całkiem pustym. Ani śladu jego synów, bliźniaków. Ale ciszę w posiadłości zaburza turkot machiny z piekła rodem. Maszyny, która znajduje się pod domem. A gdzież mogą się podziewać dzieci, jak nie tam, gdzie coś się dzieje?

Więcej na razie nie powiem. Gra zaskakuje, a niektóre rozwiązania fabularne spędzają sen z powiek. Nie jest to kontynuacja losów Daniela, ale nowa historia dorównuje starej niepokojącą atmosferą. I oczywiście natężeniem krzyków.

Powiadam więc: grajcie. I bójcie się świń.

Nadejdzie jeszcze wielki, usłany spoilerami rant.

PlayStation Vita TV – cudo czy następny bubel?

Od wydania PlayStaion Vita minęło już sporo czasu. Po naprawdę dobrej kampanii promującej tę niesamowitą konsolę nie jeden fan gier video miał na nią ochotę (ba, sam miałem). Proponowała wiele: większy, dotykowy ekran; poprawioną grafikę (w jakości HD) i lepsze bebechy od swojej poprzedniczki. Niestety, nie wszystko było takie piękne. Malutkim mankamentem tej perełki Sony pozostała cena, która zwalała z nóg nawet najwierniejszych fanów. Nie pomogły tony darmowych gier na PSplusie, nic nie wskórały chwytliwe exclusive’y i zapożyczenia z innych konsol.

W konsekwencji PSV sprzedało się znacznie mniej, niż było zaplanowane. Wystarczy spojrzeć na ogólno dostępne statystyki. Dla przykładu: od czasu wydania PSV na świecie sprzedało się ich tylko trochę ponad 5,55 miliona sztuk, zaś 3DS’ów już 31,09 milionów. Można powiedzieć – e tam, Nintendo 3DS wyszło wcześniej, a poza tym zawsze sprzedaje się ich więcej, bo są tańsze. Owszem, z tym nie można polemizować, ale nawet porównując sprzedaż 3DS’a w tym samym okresie co PSVita, Sony przegrywa na całej linii. Poza tym gdyby sprzedaż osiągnęła odpowiedni poziom, czy Sony musiałoby tak rozpaczliwie szukać rozwiązania by nie stracić swojej cennej inwestycji? Firma musiało się obudzić. Rozpoczęto więc rozpaczliwą batalię, aby nie stracić wkładu, który włożyli w produkcje konsoli oraz jej gier (które, nawiasem mówiąc, też są przegięcie drogie).

I udało im się! Przedstawiam - nową rewolucyjne rozwiązanie PlayStation Vita TV oraz ulepszoną siostrę PSV, PlayStation Vita 2000! (jak dla mnie trochę za bardzo brzmi jak Nimbus 2000, no ale cóż).

W skrócie opowiem o drugiej z nich gdyż tam jest znacznie mniej bajerów. Nowa, lżejsza, konsola PSV2000, będzie posiadała troszeczkę mniejsze gabaryty oraz inny wyświetlacz od swojej poprzedniczki. Ponadto zaoferuje nam wytrzymalszą baterię.

Drugi sprzęt Sony wydaje się dużo bardziej interesujący, a zarazem mocno innowacyjny. Czym właściwie jest PlayStation Vita TV? Jest to ma małe pudełeczko, dzięki któremu możesz grać w gry na PSVita oraz PSP na dużym ekranie, używając starych dobrych padów DualShock 3. Nową maszynkę możesz podłączyć do swojego monitora/telewizora kablem HDMI, co pozwala cieszyć się obrazem o najwyższej jakości HD. Co jeszcze oferuje nam nowe cacko Sony? Pozwala oglądać filmy, seriale oraz inne rzeczy dostępne w usłudze PSNStore. Ostatnim bajerem PSV TV jest tzw. Remote Play do PS4, o którym Sony opowie więcej przy następnej okazji.

Konsole nie mają jeszcze daty premiery. Na razie wiadomo tylko że w Japonii pojawią się już tej jesieni, zaś w innych częściach świata najprawdopodobniej na początku przyszłego roku.

Podsumowując, PSV TV jest fajnym rozwiązaniem dla osób które wolą stacjonarną rozrywkę z dużym ekranem, dobrym nagłośnieniem i padem w ręce. Ekskluzywne gry na konsole przenośną dostaną lepszą grafikę oraz znacznie większą dostępność. Pozostają jednak dwa problemy. Po pierwsze, jaka będzie cena konsoli. Czy Sony mile nas zaskoczy, czy znów trzeba będzie zbierać miesiącami na nową zabawkę? Po drugie, jak będzie wyglądało granie w gry, które wymagają dotykowego ekranu BEZ tegoż ekranu?

Gościnnie: Polski towar eksportowy nr 1 na „w”. Drodzy państwo, oto Wiedźmin!

[Dzisiaj gościnnie ser Karaś, fan(atyk) "Wiedźmina", który wypomniał mi brak Geralta na Sorbecie i za lekką sugestią wziął się do dobrowolnej pracy społecznej...]

Na wezwanie damy spod herbu socctuam nadszedł czas porzucić mi uciążliwe nicnierobienie i opatrzyć wiedźmińskie Kac Vegas* Geralta z Rivii soczystą recenzją jak na zagorzałego fana przystało. Jeśli nie czytaliście sagi, żałujcie, bo nadaje trylogii kompletny kontekst i niejednego odniesienia nie zrozumiecie bądź nie zrozumieliście podczas tych wielu godzin ganiając Wilkiem tam i z powrotem po Północnych Królestwach.

Dla tych z Was, którzy mieszkali przez ostatnie parę lat pod skałą, kilka słów wstępu. Historia opowiedziana w „Wiedźminie”, „Wiedźminie 2: Zabójcy Królów” i „Wiedźminie 3: Dziki Gon” zaczyna się pięć lat po wydarzeniach kończących sagę pióra Andrzeja Sapkowskiego, która w Polsce zawsze cieszyła się rosnącą popularnością od chwili stworzenia Geralta dokładnie dwie dekady temu. Po odniesieniu przez gry oszałamiającego sukcesu na skalę globalną, książki trafiły do masowego tłumaczenia i stanowią ważny element diety szanującego się mola książkowego na całym świecie. 

Choć sam autor nie uczestniczył w tworzeniu scenariusza do gier, ich twórcy spisali się na medal, podając na tacy efekt starannego czerpania z tekstu źródłowego, jak i osadzenia go w realiach bardzo zbliżonych do naszych rodzimych. Uważni gracze natkną się na więcej polskości, niżby sądzili, chociażby w postaci cytatów oraz motywów zaczerpniętych z wielkich dzieł literatury Polskiej (takich jak „Dziady”, „Balladyna” czy „Pan Tadeusz”), odniesień do aktualnej sytuacji w polityce czy wreszcie idealnie wpasowujących się dialogów przeniesionych z sagi do realiów gry (nie mówię do Ciebie Triss, ty tylko kradniesz co lepsze teksty Yennefer, tego nigdy ci nie wybaczymy). Wszystkie wymienione elementy wymieszane z mistrzowską projekcją polskiej mentalności, mnogimi nawiązaniami do światowej popkultury i nierzadkimi posągami Światowida z deprymującym przyrodzeniem tworzą klimat gry, której nie da się nie kochać.

Jak w każdej szanującej się grze RPG, mamy do czynienia ze zróżnicowanym systemem rozwoju postaci, której podstawowy poziom wiedźmińskiej profesji na początku gry zgrabnie zrzucony jest na karb amnezji, na którą Geralt cierpi po… cóż zmartwychwstaniu. Mamy do wyboru rozwój atrybutów pasywnych takich jak siła, inteligencja czy wytrzymałość (wystarczająco intuicyjnie i logicznie nazwanych, żeby się nad nimi nie rozwodzić) oraz aktywnych, czyli Znaków (wiedźmińskiego odpowiednika magii, skupiającego się bardziej na dynamice i demolce, niż wyrafinowanym skandowaniu inkantacji i gimnastyce palców) oraz stylów walki głównym orężem. Piszę głównym, bo poza klasycznymi mieczami (stalowym na ludzi, srebrnym na potwory) mamy szeroki wybór sztyletów, pałek, morgenszternów i wiecznie zapalonych pochodni.

No dobrze, ale czym jest broń bez odrobiny ruchu? Dynamika gry w pierwszej odsłonie historii Gwynbleidda jest niestety dosyć mierna – skuteczność sekwencji ataków zależy od naciśnięcia przycisku myszy w odpowiednim momencie, reszta dzieje się bez nas. Przeciwnicy na szczęście nie dają nam zauważyć tej rysy, gdyż ich różnorodność skupia naszą całą uwagę na dostosowaniu taktyki nie tylko do tego jakie monstrum przyszło nam skrócić o głowę, ale i w jakim otoczeniu je napotykamy. Całe szczęście gra się rozwija i „Zabójcy Królów” pokazują nam co to jest interesująca walka. Trudniejsza, bardziej skomplikowana, mniej przewidywalna, trudniejsza, imponująca poprzedniczce różnorodnością, wzbogacona o QTE i trudniejsza. A, prawie bym zapomniał! Trudniejsza. Wybierzcie się kiedyś na grupę nekkerów w Akcie I na najwyższym poziomie trudności, a dowiecie się co to stres.

Było o przemocy, a czymże jest przemoc bez odrobiny seksu? Tak więc, nie będzie nas to interesować, albowiem CD Project RED nie serwuje nam odrobiny seksu. Czeka nas on na każdym kroku: czai się w lasach, jaskiniach, jeziorach, karczmach, opuszczonych młynach, a nawet na poddaszu stancji najbardziej irytującej staruszki w Wyzimie. Biegłym w uwodzeniu cyfrowych dam rzucone jest nie lada wyzwanie, gdyż każda panna co innego wymaga nim da się zaciągnąć na siano, poczynając na błyskotliwej rozmowie, a kończąc na odnalezieniu świętego Graala.

Do tej pory mogliście się uskarżać na nikłe rozgraniczanie między dwiema wydanymi na dzień dzisiejszy częściami gry. Tym właśnie marudnym czytelnikom zaserwuję więc teraz z rozkoszą listę dysonansów poznawczych, które mogą nas nękać podczas gry w obie części „Wiedźmina”. Fani otwartego terenu poczują się przytłoczeni ciasnotą pierwszej części, gdyż niestety prawda jest taka, że poza Polami z Aktu IV, nie jest dany nam na warsztat świat długi i szeroki. Błąd ten jest rychle naprawiony w „Zabójcach”, gdzie zwielokrotniony rozmiar otoczenia, w którym można się dowolnie poruszać usatysfakcjonuje nawet tych, którzy spędzili lwią część swojego czasu oddając mordercze strzały w kolano. A w nadchodzącej trzeciej części obiecane jest nam jeszcze więcej… 

Kolejna rozbieżność między częściami, jaka mnie osobiście zawiodła w dużym stopniu, to wielowątkowość fabuły. Mimo iż w drugiej części trylogii dostępny jest szereg alternatywnych zakończeń (o ile pamięć mnie nie myli, to około trzykrotnie więcej od swojej poprzedniczki), brakowało mi nasycenia misjami (zarówno głównymi, jak i pobocznymi) oraz złożoności postaci jakie dało się dostrzec w Wiedźminie. A skoro już o postaciach mowa, wrzućmy je pod lupę. W obu częściach mamy do czynienia z plejadą gwiazd sagi, jak i świeżynkami upieczonymi na potrzeby gry. Tutaj, jak już wspomniałem, szala przechyla się na stronę pierwszej odsłony trylogii. Triss, Vincent, Carmen, Talar, Yeavinn, Zygfryd, Jaskier, Zoltan, Magister, Adda, de Wett, Wielebny, Kalkstein, ba! nawet ten bachor Alvin to tylko nieliczne z wielu pełnokrwistych i wielowymiarowych postaci jakie napotykamy zagłębiając się w historię spisku Salamandry, na tle której nasz białowłosy kompan rekonstruuje swoją podartą na strzępy tożsamość. Na tym polu dwójka kuleje. Wybaczcie prostotę, ale inaczej się nie dało. Shealę da się przejrzeć w sekundę, tak samo jak obślizgłego Detmolda, a o Saskii do tej pory nic nie wiem. Roche dźwiga ciężar postaci drugoplanowych, wspomagany przez tajemnicę spowijającą Letho, cameo Filippy i moment, w którym Triss musi się zmierzyć z przywróconą pamięcią Geralta. 

Pomimo kilku dostrzegalnych wad po stronie obu gier są one genialne jako całość i grywalne aż do śmierci (sam przeszedłem obie co najmniej dwadzieścia razy), piękne w oprawie dźwiękowej i malowanych przez komputer pejzażach, a co najważniejsze, nie dają o sobie zapomnieć. Nie jestem Wam w stanie polecić niczego bardziej niż zagrania w nie, przeczytawszy wcześniej sagę od deski do deski. 

Czego chcemy od „Dzikiego Gonu”? Niewiele więcej. Dajcie nam Yennefer, bo nie ma żałośniejszego widoku niż uwięziona w Nilfgaardzie czarodziejka.

[i jeszcze trochę skrinów z najnowszej odsłony dorzuca Rajstopa, bo ta gra jest po prostu piękna]

---

*Obudzić się z kompletnie wyczyszczonym mózgiem po pięciu latach bycia uznawanym za zmarłego? Chapeau bas!

2DS... właściwie dlaczego?

Dzisiaj dla odmiany trochę o konsolach.

Wczoraj Nintendo zapowiedziało nową konsolę, a dzisiaj Internet huczy i wariuje. 2DS? Co to w ogóle jest? Ja sama jeszcze kilka dni temu zastanawiałam się: skoro nazwa 3Dsa pochodzi od trójwymiaru, to właściwie dlaczego nie można nazywać NDSa po prostu 2DS, bo niewiele różni te dwa systemy*? Odpowiedź zaserwowało mi samo Nintendo – otóż do sklepów, wraz z nowymi Pokemonami, wejdzie rewolucyjny 2DS, który jest dokładnie tym samym co 3DS. No, prawie tym samym. 2DS nie ma opcji 3D i nie da się go złożyć.

Czyż nie jest wyjątkowy?

Nowa stara konsolka wygląda przede wszystkim na nieporęczną. Rozmiary obu ekranów mają być identyczne z tymi w regularnej konsoli, co znaczy, że właściwie możemy wziąć do ręki swojego 3DSa, całkiem go otworzyć, a następnie spróbować wepchnąć do kieszeni. I coś czuję, że dobrze się to nie skończy. Żeby poniekąd wynagrodzić niewygodę, 2DS dostał suwak, który pozwala go uśpić bez koniecznego naciskania przycisku włączenia (och, te biedne palce!), co jest niezbędne w celu liczenia pokonanych kroków i działania StreetPassa. Tylko czy manualne ustawianie sleep mode’a było aż tak męczące?

Od początku pod adresem Nintendo pada wiele oskarżeń o wywoływanie problemów migrenowych i wzrokowych u dzieci grających w pełnym 3D, co skończyło się, w dużym skrócie, zapewnieniem firmy, że odbiorcom poniżej lat 7 rodzice powinni trójwymiar zablokować. Teraz więc mamy całkowity, innowacyjny brak 3D. Nie, żeby 3D można było wyłączyć suwakiem w dowolnym momencie... czy nawet zmniejszyć jego natężenie. Po co komu trójwymiarowe gry, skoro może grać w to samo, ale po prostu w 2D. Niektórzy odbierają to jako sygnał, że coś się w Nintendo nie udało, że ich wspaniałe dziecko nie sprzedało się tak dobrze, jak klasyczny już NDS. Może 3DS był zwyczajnie... za drogi?

Dochodzimy tym samym do kwestii pieniężnej. Wraz z zapowiedzią nadejścia 2Dsa podano informację, że będzie on kosztował około 129$, czyli jakieś 40-70 dolarów mniej od swojego starszego brata. Jest to jakiś sposób na zarobienie, jasne, ale również okazja dla tych, którzy marzą o 3DSie, a ich na niego nie stać. To na pewno fajne, że wraz z premierą „Pokemonów X & Y” fani będą mogli sprawić sobie tańszą wersję konsoli i również cieszyć się grą. Chociaż tutaj nasuwa się kolejne pytanie: skoro dawniej można było kupić GBC/GBA/NDSa, aby grać w kontynuacje znanych serii pokroju Zeldy, Mario czy właśnie Pokemonów, to czy aby na pewno wszyscy zainteresowani nie zdążyli już sobie sprawić 3DSów?

Obawiam się, że to kolejna sporna kwestia, która pozostanie powodem internetowych kłótni jeszcze przez długi czas. Jak odwieczna wojna pecetowców z konsolowcami, teraz na powrót rozpoczęła się wojna 3DS kontra PS Vita, a już wkrótce posiadacze 2DSów będą się sprzeczać z 3DSowcami. No więc: jak żyć? Jak tu grać?

Trzymać się ulubionej konsoli.

---

*Skibiusz ostatnio mi przypomniał, że dawniej PSOne nazywało się PSX

**wizualizacja dsów pochodzi z http://www.nintendo.com/3ds/new/, a rant z http://memebase.cheezburger.com/videogames

Gościnnie: Deadpool! Bang! Babes! Mayhem!

[Z małym poślizgiem wakacyjnym zamieszczam minirecenzję autorstwa Arszenikk, której bardzo ze Skibiuszem dziękujemy za udział!]

Jest wiele gier w które gra się dla fabuły, są jednak takie, które mają fabułę, ale ich głównym celem jest zrobienie rozróby. „Deadpool” jest tego świetnym przykładem. Marvelowska postać wyjęta ze wszystkich marginesów, niereformowalny, ale jakże zacny osobnik, którego pseudonim jest taki sam jak tytuł wyżej wspomnianej gry.

Akcja zaczyna się w mieszkaniu bohatera, które notabene zakrawa o najbardziej obskurne miejsce, jakie możecie sobie wyobrazić. Można wejść w interakcję z wieloma rzeczami począwszy od zrobienia góry naleśników, a skończywszy na małym posiedzeniu na kiblu, gdzie już mamy styczność z nadmiernym narcyzmem postaci.

Głównym celem gry jest pokonanie Sinistera, który gra nam na nerwach, a podczas całej wędrówki do niego mamy do czynienia z X-menami, złymi gośćmi, samą śmiercią, z którą przeżywamy parę… romantycznych chwil i znów ze złymi gośćmi. Podczas grania zastanawiałam się, co brali twórcy w procesie tworzenia, gdyż niekiedy ukazywała mi się totalna psychodela.

 Zaletami gry są naprawdę zabawne wstawki i możliwość interakcji z niektórymi postaciami, przytoczę Wolverine'a, któremu można trzasnąć bitch slapa, kiedy jest nieprzytomny. W grze podoba mi się bardzo, że dosłownie jesteśmy, jako gracz, częścią całej rozgrywki, często Deadpool rzuca nam jakieś uwagi i docinki.

Wadą jest końcowy etap, gdzie po prostu trzeba spuścić porządny i długi łomot, co dla mnie osobiście było w pewnym momencie niezmiernie męczące i przesadzone, gdyż na samej nawalance spędziłam z dwadzieścia minut. Przez ten jeden mankament gra traci u mnie parę punktów.

Jeśli ktoś chce się pośmiać i ma chwilę wolnego to polecam tę grę, w ocenie ogólnej mogę jej śmiało dać 7/10.

A więc ku chwale i sławie!

Pewdiepie gra w nową Amnezję

 

Ja już się trzęsę.

Pokemon X/Y - angielskie demo

Dziś wypuszczone, świeżutkie demo nowych Pokemonów w języku angielskim!

Lubię patrzeć, jak patrzysz, czy patrzę

Istnieją gry lekkie i przyjemne, takie, które z chęcią odpalamy, relaksujemy się przy nich, gramy z całą rodziną i jest fajnie. Istnieją gry irytujące, wymagające lub trudne, przy których wysilić trzeba nie tylko mięśnie rąk, ale i mózg. Istnieją również gry przerażające, wywołujące strach na każdej twarzy, przyśpieszające tętno i powodujące silny stres.

Istnieje też „SCP Containment Breach”. Potworny ciąg zaciemnionych korytarzy, kuriozalne potwory i zero możliwości obrony. No i wykręcony poziom trudności.

Brzmi trochę jak „Amnezja”, prawda? Niestety, to tylko „SCP Containment Breach”.

Ujmę to tak: nasza sytuacja jest zła. Wyobraź sobie: jesteś członkiem personelu klasy D, głównie skazańców czy też zwyczajnie ekipy złożonej z mięsa armatniego. Pracujesz dla Fundacji SCP całkowicie na jej warunkach, nie zadajesz pytań, wykonujesz polecenia, gdyż wisi nad tobą wizja natychmiastowej egzekucji w przypadku sprzeciwienia się rozkazom. Zostajesz przydzielony do niesławnego SCP-173, a twoim pierwszym zadaniem jest rutynowa inspekcja i oczyszczenie celi tego stwora wraz z dwojgiem innych podobnych tobie nieszczęśników. Coś jednak idzie nie tak. SCP-173 ucieka, w mgnieniu oka zabijając wszystkich strażników, a ty kulisz się w kącie sali, zastanawiając, co dalej. Uciekasz. Wiesz, że 173 za tobą podąży. Nie wiesz tylko, że 173 nie był jedynym SCP, który podjął próbę ucieczki.

Mechanika gry jest bardzo prosta: gracz ląduje na losowo wygenerowanej mapie, celem jest oczywiście ucieczka z kompleksu. Z początku drzwi otwierają się bezproblemowo, jednak im dalej, tym trudniej jest przejść – należy szukać specjalnych kart otwierających przejścia do kolejnych pomieszczeń. Brzmi niezbyt wymagająco... ale jeden problem goni nas od początku, a jest to wspomniany już SCP-173. Ucieczka w większości przypadków nic nie da, ponieważ 173 jest od nas znacznie szybszy i często również sprytniejszy*. Obronić możemy się tylko w jeden sposób: patrząc bezpośrednio na żółtego stwora. Wskaźnik mrugania sygnalizuje, ile czasu pozostało do następnego, trwającego mniej niż sekundę, mrugnięcia. Ten bardzo krótki czas, gdy nasze oczy są zamknięte, to czas, kiedy SCP-173 się przemieszcza, a my nie mamy z nim żadnych zupełnie szans.

Szybko okazuje się również, że inne SCP wydostały się ze swoich celi i wałęsają się po ośrodku, najczęściej do momentu, gdy ty natkniesz się na nie/one na ciebie, a wtedy rozpoczynają pościg. Często większy kłopot od 173 sprawia SCP-106, bardzo nieprzyjemny jegomość, który również obrał za cel utrudnienie ci życia. SCP-096 to na swój sposób przeciwieństwo 173, gdyż ten pan jest tak wstydliwy, że zabija każdego, kto spojrzy na jego twarz. Wersja 0.7 gry dodała również doktora, za wszelką cenę próbującego uleczyć nas z zarazy poprzez uprzednie zainfekowanie i sekcję przeprowadzaną na żywca.

To wszystko może brzmi śmiesznie i groteskowo, ale sama gra taka nie jest. „SCP Containment Breach” to gra po prostu straszna. Naprawdę sądziłam, że nie podołam „Amnezji”, a po „Slenderze” miałam koszmary, ale tutaj twórcy zwyczajnie przegięli i przeginają z każdą kolejną aktualizacją. Dlaczego? A dlatego, że tej gry praktycznie nie można przejść. Wszystkie korytarze wyglądają identycznie albo przesadnie podobnie. Maska gazowa zamiast ułatwiać grę, tylko ją utrudnia. Spotkanie twarzą w twarz z SCP-173 skutkuje śmiercią w przeciągu od kilku sekund do – bardzo rzadko – kilku minut. Restart następuje z momentu na około pół minuty przed ostatnim zgonem. Dalej w ośrodku okazuje się również, że nie tylko żywe SCP chcą nas zabić, o nie: wiele maszyn i bliżej niezidentyfikowanych obiektów będzie próbowało nam pomóc, mniej lub bardziej, a raczej mniej, skutecznie. Nie wspominając nawet o strażnikach czekających na dalszych poziomach – w momencie, w którym SCP-173 uciekł ze swojej celi, ty stałeś się zupełnie zbędny, więc nie zdziw się, gdy strażnicy wycelują do ciebie z broni palnej. Ta gra nie zna litości.

Dobrą alternatywą dla męczenia się przy tym koszmarze – który zresztą aktualnie posiada u mnie status gry stuprocentowo imprezowej, czyli nikt nie gra na trzeźwo i nikt ABSOLUTNIE nie gra w nią sam – jest poczytanie sobie wpisów na stronie Fundacji. Gwarantuje mocne przeżycia, a niekoniecznie zawał na miejscu. Nie mówię, że „SCP Containment Breach” jest złą produkcją, nie: jak na darmową grę, rozwija się bardzo sprawnie, a każda nowa wersja wnosi coś ciekawego, solidne usprawnienia graficzne i mechaniczne. Tylko po co się męczyć, skoro można pograć na przykład w „Far Cry’a” albo w Pokemony?

komu odradzam: wrażliwym, strachliwym, szukającym sposóbu na przyjemne spędzenie wieczoru

komu polecam: żądnym wrażeń, fanom opowieści z Fundacji SCP

Gra do pobrania za darmo stąd

---

*A przynajmniej w aktualnej wersji gry, bo dawniej jego AI mocno kulało...

Ciekawostka (jak zwykle spóźniona): The Far Cry Experience

Przedzierając się przez tumblr, zamiast uczyć się do jutrzejszego egzaminu, znalazłam takie małe coś:

The Far Cry Experience

innymi słowy, jak dobrze zareklamować grę. Brawo, Ubisoft. Jeśli ktoś jeszcze nie grał, a obejrzał, powinien zagrać jak najszybciej.

Tak, zdaję sobie sprawę, że piszę to pół roku po premierze, ale cóż, do pewnych gier trzeba dojrzeć albo zebrać mamonę...

Rozbudowana recenzja gry w drodze!